Tablica wspólnych założeń dla koncepcji PV
Tablica nie służy do przyznawania punktów firmom. Pokazuje, czy dwa dokumenty rzeczywiście rozwiązują ten sam problem. Utwórz jedną kolumnę „wspólne wejście”, osobną kolumnę dla każdej koncepcji oraz ostatnią kolumnę „różnica do wyjaśnienia”. Dane przepisuj bez poprawiania ich w locie. Dopiero obok dopisz pytanie o brak lub sprzeczność.
Metryka porównania
W nagłówku wpisz adres i oznaczenie budynku, identyfikator PPE w prywatnej wersji dokumentu, źródło mocy przyłączeniowej, nazwę OSD potwierdzoną dla tego PPE, typ instalacji rozważany w materiałach oraz datę i numer wersji pakietu wejściowego. OSD i sprzedawca pełnią inne role. Nazwa na rachunku nie powinna być przepisywana jako operator bez sprawdzenia części dystrybucyjnej albo innego dokumentu punktu poboru.
Dołącz indeks plików: dane zużycia, karta miejsca, zdjęcia, rysunki, warunki przyłączenia lub umowa oraz inne dokumenty rzeczywiście przekazane autorom koncepcji. Jeżeli autor otrzymał inną wersję, porównanie trzeba oznaczyć jako niejednorodne.
Blok A: wielkości i urządzenia
Pole mocy modułów
Zapisz liczbę modułów, moc znamionową jednego modułu, wynik mnożenia oraz nazwę jednostki podaną w materiale. Ustawa o OZE wiąże moc zainstalowaną elektryczną w przypadku fotowoltaiki z mocą znamionową modułu podaną przez producenta na tabliczce znamionowej. To nie jest to samo co energia wyrażana w kWh.
Pole falownika i strony AC
Przepisz model tylko w prywatnym arkuszu, a w porównaniu funkcjonalnym zestaw: liczbę urządzeń, liczbę faz, dokładnie nazwany parametr mocy wyjściowej, zakresy wejściowe użyte w projekcie, liczbę wejść lub trackerów wykorzystanych w koncepcji oraz ograniczenie eksportu, jeśli zostało jawnie przewidziane. Nie wybieraj jednej dowolnej liczby z karty katalogowej. Poproś autora koncepcji o wskazanie, który parametr zastosował i dlaczego.
Pole pozostałych elementów
Osobno wymień konstrukcję, sposób mocowania, zabezpieczenia, rozdzielnice, przewody, urządzenia komunikacyjne, pomiar dodatkowy i magazyn, jeśli faktycznie wchodzi do koncepcji. Przy każdej pozycji potrzebne są ilość lub zakres, funkcja, dokument odniesienia oraz status: wliczone, opcjonalne albo wyłączone. Brak modelu nie dyskwalifikuje materiału, jeśli parametry i zasady zastąpienia są jednoznaczne; nazwa modelu bez parametrów też nie wystarcza.
Blok B: prognoza produkcji
Każdą prognozę rozpisz na wejścia i wynik. Zapisz narzędzie oraz jego wersję, źródło danych pogodowych, wieloletni okres odniesienia, lokalizację, orientację i nachylenie każdej płaszczyzny, model horyzontu lub cienia, moc modułów, układ połączeń i założenia dostępności. Następnie przepisz każdą jawną stratę wraz z wartością i opisem: temperaturową, przewodową, konwersji, niedopasowania, zacienienia, zabrudzenia, ograniczenia mocy albo inną faktycznie zastosowaną.
Nie dopisuj uniwersalnej wartości straty, gdy dokument jej nie ujawnia. Wpisz „brak danych” i poproś o raport z modelu. Oddziel wynik roczny od rozkładu miesięcznego oraz od zakresu niepewności, jeżeli został podany. Artykuł Jak czytać prognozę produkcji wyjaśnia, dlaczego ta sama liczba końcowa może powstać z różnych przesłanek.
Blok C: wspólny profil zużycia
Profil poboru jest osobnym materiałem wejściowym, a nie wynikiem tej tablicy. Zapisz wyłącznie jego identyfikator wersji, zakres dat, rozdzielczość oraz źródło. Sprawdź, czy każda koncepcja użyła dokładnie tego samego pliku i czy jednakowo potraktowała planowane zmiany zużycia. Jeżeli jedna opiera się na energii rocznej, a druga na szeregach czasowych, nie porównuj ich wskaźników samokonsumpcji bez ponownego obliczenia na wspólnych danych.
Blok D: zakres i wyłączenia
Utwórz wiersze dla wizji lokalnej, projektu, sprawdzenia konstrukcji, dostawy, montażu, robót przy pokryciu, tras przewodów, prac w rozdzielnicy, ochrony od przepięć i koordynacji z istniejącą instalacją, uruchomienia, pomiarów, dokumentacji powykonawczej, szkolenia użytkownika, zgłoszenia lub wniosku do właściwego OSD oraz zagadnień przeciwpożarowych, gdy dotyczą zamierzenia. Nie zakładaj, że każda pozycja jest obowiązkowa w każdym przypadku. Celem jest zapisanie, kto ustala jej zastosowanie, kto ją wykonuje i jaki dokument zamyka czynność.
Wszystkie dopiski „po stronie inwestora”, „jeżeli wymagane” i „do uzgodnienia” przenieś do widocznej kolumny wyłączeń. To właśnie one często decydują, czy dwie koncepcje obejmują ten sam rezultat.
Cztery statusy zamiast punktów
Nadaj każdemu wierszowi jeden status: zgodne — to samo wejście i zakres; różne — jawnie odmienne rozwiązanie; brak danych — nie ma odpowiedzi; nieporównywalne — inna definicja, jednostka lub wersja wejścia. Dodaj krótkie pytanie, które pozwoli zmienić status. Nie wyliczaj średniej i nie buduj podium.
Po uzgodnieniu tablicy przejdź do dokumentów końcowych. Karta zakresu, odbioru i gwarancji pomaga sprawdzić, czy deklarowany rezultat ma właściciela, dowód i ścieżkę obsługi. Jeśli mylą się jednostki, najpierw przeczytaj przewodnik po kW, kWp i kWh.